Uit onderzoek van EURid blijkt dat 65 procent van de .eu-domeinnamen zijn geregistreerd bij een registrar uit het land van de registrant, terwijl 18 procent van de .eu-domeinnaam bij een registrar in een ander EU-land geregistreerd zijn en 17 procent bij een registrar buiten de EU.

In Duitsland is de kans het grootst dat een .eu-domeinnaam in eigen land is geregistreerd met 88,0 procent, Nederland staat op de zesde plaats met 70,9 procent. Het laagst is het percentage registraties in eigen land op Malta met 0,4 procent. Opvallend laag scoren het Verenigd Koninkrijk en Ierland met respectievelijk 11,5 procent en 12,5 procent.

EURid heeft ook gekeken naar trends dat grote percentages .eu-domeinnamen in een ander land zijn geregistreerd. Zo zijn 45,2 procent van alle .eu-domeinnamen in Oostenrijk door een Duitse registrar geregistreerd, terwijl dat omgekeerd maar 0,9 procent is. Opvallend is ook dat maar 12,5 procent van de Belgische .eu-domeinnamen bij een Nederlandse registrar is geregistreerd, omgekeerd is dit 1,7 procent.

Het volledige rapport is hier te lezen (pdf).

Tijdens een recent bezoek aan Duitsland viel me op hoe anders men daar toch omgaat met reclame. De campagnes van de grote internationale merken, zoals kleding en auto’s willen nog wel eens gelijk zijn aan wat wij hier dagelijks op de abri of in de krant zien staan. De uitingen voor lokale bedrijven daarentegen zijn in de regel onvergelijkbaar.

Eén van de meest in het oog springende verschillen is dat leveranciers op grote schaal testresultaten inzetten om de kwaliteit te onderstrepen. Of het nu gaat om brood, hypotheken of hosting, er is bijna altijd wel een test die aantoont dat leverancier X op de eerste plaats staat. En omdat het bij reclame ook draait om de kracht van de herhaling schroomt men er ook niet voor om meerdere testresultaten in een reclamecampagne te tonen.

Voorbeeld van die aanpak vond ik bij de Targobank, die laat zien voor meerdere diensten goed te zijn getest. Nou zal dat kunnen kloppen, ware het niet dat de bank voorheen een andere naam had en zeker aan het einde door het imago minder vaak goede testresultaten kon laten zien.

Ook internetproviders in Duitsland, zowel b2c als b2b, en telecombedrijven maken gebruik van testresultaten voor de verschillende diensten die ze bieden. Dat herken ik deels wel van de Nederlandse markt. Sommige accessproviders bij ons geven alle behaalde overwinningen een prominente plek op de website, maar tot zover ik weet betreft dat puur de consumentenaanbiedingen.

Vraag die daarom bij mij opkwam is: hoe het komt dat we in Nederland in de b2b omgeving voor ip-diensten geen gebruik maken van externe bronnen om aan te tonen dat we het beter doen dan de concurrentie? Heeft het te maken met een verbod op vergelijkende reclame? Dat lijkt me van niet, want dat is alweer geruime tijd – weliswaar onder voorwaarden – ook in Nederland toegestaan (link naar actuele Europese Richtlijn).

Ik ben op zoek gegaan naar een valide verklaring. Veel verder dan dat er hier wellicht geen tijdschriften of bureaus zijn die regelmatig grootschalig opgezette tests uitvoeren naar de performance van meerdere b2b-bedrijven en deze ook publiceren ben ik niet gekomen. Ik zou eigenlijk wel willen weten of dat gebrek aan aanbod op zijn beurt weer voorkomt uit het gebrek aan vraag vanuit de ip-leveranciers.

In het vorige deel van ‘de wanbetaler op zwart’ ging het om vergelijkbare overeenkomsten waar een duidelijke samenhang tussen bestaat. Bij dergelijke overeenkomsten kunnen ook de verplichtingen voor de andere (wel betaalde) vergelijkbare diensten worden opgeschort, zij het dat dit wel naar omstandigheden redelijk moet zijn.

Stel nu dat de klant verschillende overeenkomsten heeft lopen, een hostingpakket en een aantal domeinnamen. Als de klant zijn hostingpakket niet betaalt, mag je in dit geval dan ook je verplichtingen met betrekking tot de domeinnamen opschorten? Ja, in principe wel. Er is sprake van een zodanige relatie tussen jou en de klant dat ook hier voldoende samenhang is. Het is wel aan te raden een dergelijke opschortingsmogelijkheid in je algemene voorwaarden op te nemen.

En hoe zit het met ontbinden?
Als zelfs opschorting geen zoden aan de dijk zet zal de volgende stap ontbinding van de overeenkomst(en) kunnen zijn. Dit kan geheel of gedeeltelijk. Je zult wel eerst de klant in gebreke moeten stellen alvorens de overeenkomst(en) te kunnen ontbinden, tenzij de betalingstermijn al verstreken is of duidelijk is dat de klant toch niet zal gaan betalen. Ook zul je duidelijk de grond(en) moeten aangeven waarop je de ontbinding baseert, in dit geval het uitblijven van betaling. Deze gronden moeten in je algemene voorwaarden opgesomd zijn.

Uiteraard speelt ook hier weer de vraag of de ontbinding redelijk is. Stel dat de klant 5 hostingpakketten heeft en er 3 niet betaalt, mag je dan de andere 2 overeenkomsten ook ontbinden? Als er nog niet veel tijd overheen gegaan is, lijkt het mij niet verstandig een dergelijk paardenmiddel in te zetten. Dit kan anders zijn indien je aan kan tonen dat zelfs na verscheidene aanmaningen de klant maar niet over de brug komt. Een beding in de algemene voorwaarden dat op een dergelijke situatie toeziet zou dit kunnen opvangen. Dat zorgt ervoor dat je sterker staat bij discussies hierover.

Domeinnamen opheffen
Het opheffen van domeinnamen zal via dezelfde weg kunnen plaatsvinden. Lastig wordt het als een klant nog even snel zijn domeinnamen probeert te verhuizen naar een andere hoster. Sidn verbiedt het haar deelnemers om een verhuizing tegen te houden. De domeinnaamhouder is in zijn overeenkomst met Sidn immers nog altijd gerechtigd over de domeinnaam te beschikken. En dus mag hij ook verhuizen. Dit kan worden opgelost door de domeinnaam voor de verhuizing alsnog op te heffen. Sidn geeft deze optie zelfs aan.

Opheffen of ontbinden
Let wel op, het opheffen van domeinnamen is iets anders dan het ontbinden van een domeinnaamovereenkomst. Bij ontbinding eindigt de overeenkomst en bij het opheffen van een domeinnaam blijft deze nog wel bestaan. Het voordeel hiervan is dat je als hoster niet meer voor de domeinnaam hoeft te betalen, maar de klant nog steeds zijn verplichtingen uit die overeenkomst moet nakomen.

Kortom…
Wanneer en hoe je als hoster kunt opschorten, ontbinden of opheffen ligt dus globaal aan twee dingen. Ten eerste: wat heb je in je algemene voorwaarden opgenomen? En ten tweede: was het in de gegeven omstandigheden redelijk om het te doen? De wet is terughoudend bij overeenkomsten en dat schept vrijheid, maar zorgt er ook voor dat voorwaarden getoetst zullen worden aan een vaag begrip als “de redelijkheid en billijkheid”.

Zoals in deel 1 al aan bod kwam is het oppassen bij B2C verhoudingen. Consumenten genieten in Nederland een zekere bescherming die bedrijven vaak niet toekomt. Volgende keer staat deze verhouding met consumenten centraal. Welke bedingen worden zoal onredelijk geacht en hoe zit het nu precies met de zwarte en grijze lijst uit Boek 6.

Dit artikel is geschreven door Kirsten Martens, juridisch adviseur bij ICTRecht.

Hostingprovider Strato introduceert vandaag de nieuwe dienst HiDrive in Nederland. HiDrive biedt gebruikers virtuele schijfruimte van 100 GB of 1000 GB.

HiDrive biedt de gebruiker extra schijfruimte voor bijvoorbeeld flexibele werkers die overal en altijd toegang tot hun bestanden willen hebben of voor het maken van back-ups. De dienst – die later vandaag op Strato.nl zal verschijnen – is opgedeeld in twee pakketten. Zo biedt het HiDrive Media-pakket 100 GB aan opslagruimte voor 6,90 euro per maand en is HiDrive Pro meer iets voor grootverbruikers. Abonnees krijgen voor 39,90 euro per maand 1000 GB aan ruimte.

Ook bestaat er de mogelijkheid om de dienst een maand gratis te proberen. Maar als er niet tijdens de proefmaand wordt geannuleerd, wordt het abonnement na de proeftermijn automatisch omgezet in een Media 100-abonnement voor de duur van drie maanden.

Voor HiDrive hoeft geen software te worden geïnstalleerd. Bestanden kunnen via de browser of met een ftp-programma worden geüpload.

Eerder
De introductie van de dienst komt in Nederland eerder dan verwacht. Begin dit jaar sprak het Duitse bestuur van Strato nog de verwachting uit dat HiDrive pas in 2011 in Nederland geïntroduceerd zou worden.

Het hostingbedrijf heeft eerst de ervaringen en reacties in Duitsland willen afwachten. Daar werd HiDrive eind vorig jaar al gelanceerd. De Duitsers hebben echter iets meer keuze dan wij, variërend van 100 GB tot en met 5 TB aan opslagruimte. Dat laatste pakket is speciaal gericht op bedrijven en kost 149 euro per maand.

Alternatieven
Met HiDrive biedt Strato meer ruimte dan menig gratis alternatief. Zo krijgen gebruikers bij Mozy 2 GB aan ruimte gratis en biedt Microsoft al enige tijd met zijn dienst Windows Live Skydrive 25 GB gratis aan opslagruimte. Wie bij Mozy niet genoeg heeft aan 2 GB, kan overigens voor 4,95 dollar per maand onbeperkte opslagruimte kopen. Bij Dropbox, een andere populaire dienst, kost 100 GB aan ruimte maandelijks 19,90 dollar (ca. 16 euro).

Vorige week publiceerde ik Een boekje open doen over misstanden bij een webhosting overname, mag dat? (Deel 1), waarin ik uiteen heb gezet onder welke omstandigheden het wel en niet toegestaan is om kritische geluiden te laten horen over de wederpartij bij een overname. In Deel 2 komt aan de orde wat de gevolgen kunnen zijn indien een dergelijke uitlating over de wederpartij onrechtmatig is.

Gevolgen van onrechtmatige uitlatingen
Indien een uitlating over de wederpartij bij een overname niet terecht is dan kan dit onrechtmatig zijn wat in ieder geval kan leiden tot een drietal gevolgen.
Allereerst kan het zijn dat de uitlating strafbaar is (als smaadschrift en in het ergste geval als laster), al zal het in de praktijk niet snel tot een veroordeling komen, al is het natuurlijk ook niet prettig als er aangifte tegen je wordt gedaan.
Een tweede probleem is dat de uitlating als onrechtmatige daad wordt aangemerkt. Daarbij kan men worden veroordeeld tot het vergoeden van de schade en het plaatsen van een rectificatie. Het derde mogelijke gevolg is dat  de onrechtmatige uitlating als contractbreuk kan worden gezien (van het overnamecontract). Ook al is er niks op papier vastgelegd of überhaupt wat over afgesproken. Dit derde gevolg werk ik hieronder verder uit.

De betekenis van geheimhoudingsverklaringen
Eerst nog een opmerking over geheimhoudingsverklaringen. Indien er afgesproken is dat er niets over de overname naar buiten zal worden gebracht en/of men geen mededelingen over elkaar zal doen, dan is men daar in principe aan gehouden. Indien er echter een zwaarder belang is, om toch een boekje open te doen over acties van de wederpartij , dan kan dit de geheimhoudingsverplichting opzij zetten. Ook is er indien men zelf schade lijdt door het handelen van een derde in beginsel de verplichting de schade te beperken. Op die grond kan men er zelfs toe gehouden zijn om de geheimhoudingsverplicht te schenden, op straffe van het verliezen van het recht op (een deel van de) schadevergoeding.

Het is echter raadzaam niet te snel aan te nemen dat de geheimhoudingsverplicht aan de kant kan worden geschoven. Indien men toch besluit om de geheimhoudingsverplichting te schenden, beperk de schending dan tot wat absoluut noodzakelijk is om het gewenste doel te bereiken. Een situatie waarbij het gerechtvaardigd zou kunnen zijn om een geheimhoudingsverplichting te schenden is dat de verkopende partij ten onrechte naar zijn voormalige klanten communiceert dat deze nog steeds aan hem dienen te betalen.

Contractbreuk
De reden dat contractbreuk kan optreden door het doen van een onrechtmatige uitlating komt vooral doordat naast de dingen die je afspreekt, er ook een aantal zaken in het contract besloten liggen, die niet expliciet zijn besproken. Daarbij valt te denken aan het feit dat kopende partij ook daadwerkelijk omzet kan behalen uit zijn investering en dat de verkopende partij om die reden de kopende partij niet in een slecht daglicht mag stellen (tegenover zijn voormalige klant). En zo zijn er nog verschillende andere zaken te bedenken die eveneens in het contract besloten liggen.
Het gevolg van de contractbreuk is in ieder geval dat de onrechtmatig handelende partij de schade die daardoor ontstaan moet vergoeden. Daarnaast heeft de wederpartij in bepaalde gevallen het recht om het contract geheel of gedeeltelijk te ontbinden. Bij een gedeeltelijke ontbinding valt te denken aan een (eenzijdige) verlaging van de overnamesom. Terwijl bij een gehele ontbinding de hele overname wordt teruggedraaid. In dat geval ontstaat er een teruggave verplichting voor beide partijen. Van gehele ontbinding zal enkel sprake kunnen zijn indien de uitlatingen voldoende ernstig zijn.

Gehele ontbinding van het overnamecontract
Bij gehele ontbinding van de overname moet de overgenomen partij de volledige overnamesom terugbetalen, terwijl de overnemende partij met terugwerkende kracht nooit rechthebbende is geweest en dus van rechtswege zijn handelsnaam, klanten, contracten, etc. terug krijgt. De kopende partij heeft daarbij de verplichting om er aan mee te werken dat de verkopende partij weer daadwerkelijk over het geheel kan beschikken.

Praktisch gezien zal het voor de overgenomen partij vaak onmogelijk zijn om zijn bezit terug te nemen en vaak ook onwenselijk omdat deze zijn bedrijfsactiviteiten gestaakt heeft. Er rest in zo´n geval dan ook feitelijk niets anders dan (tegen een fractie van de vorige overnamesom) een nieuw contract te sluiten met de (voormalige) overnemende partij of indien deze dat weigert op grond van ongerechtvaardigde verrijking  een vordering bij de rechter in te stellen, waarbij eveneens maar een fractie van de overnamesom zal kunnen worden verkregen en ook een kostbare en langdurige gang naar de rechter vereist is. Talloze overgenomen ondernemers zijn door gehele ontbinding van het overnamecontract al aan de grond geraakt.

Conclusie: Een boekje open doen over de wederpartij? Denk eerst goed na!
Bij overnames van webhostingbedrijven gaat er relatief vaak wat mis. Zodra hier klanten bij betrokken zijn, wordt er vaak door een van de partijen een boekje open gedaan over de kwalijke praktijken van de ander. Er moet echter een gerechtvaardigd belang zijn om dat te doen. Daarbij gaat het om de noodzakelijke verdediging tegen onterechte beschuldigingen, het belang om klanten (of andere derden, zoals leveranciers) te informeren over de kwalijke praktijken van de ander, echter alleen voorzover de klant er direct belang bij heeft om dit te weten, en het algemeen belang, zoals het blijven voeren van de handelsnaam van het verkochte bedrijf door de verkoper.

Het is echter raadzaam om niet te snel aan te nemen dat er een gerechtvaardigd belang is om kritische geluiden over de wederpartij te laten horen. Blijkt namelijk later dat hiervoor een gerechtvaardigd belang ontbroken heeft, dan kan men gehouden zijn tot het betalen van schadevergoeding, het plaatsen van een rectificatie en zelfs kan het contract ontbonden worden. Vooral dat laatste kan zeer vervelend uitpakken. Indien je dus besluit een boekje open te doen over de wederpartij, overleg dit dan eerst met een (neutrale) derde, het liefst een jurist, voordat je een reactie plaats of probeer alsnog de zaak in der minne te schikken met de wederpartij. Op die manier worden een hoop problemen voorkomen.

Dat de implementatie van de bewaarplicht rommelig verloopt, is de schuld van de overheid en niet van de internet service providers. Dat stelt de digtale burgerrechtenorganisatie Bits of Freedom in de nieuwste editie van haar nieuwsbrief.

Het ontbreekt bijvoorbeeld aan technische specificaties om de gegevens op te slaan. Daardoor voldoen veel internetbedrijven, die onder de bewaarplicht vallen, niet aan de wettelijke bepalingen die zijn opgesteld voor de vernietiging en beveiliging van de opgeslagen persoonlijke informatie, aldus Bits of Freedom (BoF). “Deze hadden natuurlijk vóór de inwerkingtreding van de bewaarplicht opgesteld moeten worden, in plaats van daarna.” Hierdoor groeit de kans op incidenten als datalekken, identiteitsfraude en onrechtmatig snuffelen door de politie komen.

Bovendien klagen de isp’s volgens BoF terecht over het hoge beveiligingsniveau waar aan voldaan moet worden. Met de kritiek reageert de burgerrechtenorganisatie op de nulmeting, een rapport van het Agentschap Telecom dat een week of twee geleden werd gepubliceerd (pdf). Daarin werd de situatie geschetst hoe telecombedrijven op dit moment met de bewaarplicht omgaan.

Elders in Europa
Niet alleen in Nederland is nog altijd weerstand tegen de bewaarplicht. Ook binnen politieke kringen in Brussel bestaan twijfels over het nut en de manier waarop de regels op nationaal niveau zijn ingevoerd. Zo diende de werkgroep European Data Protection Authorities half juli nog een protestbrief in bij de Europese Commissie over deze Europese richtlijn. De richtlijn zou onder meer te weinig rekening houden met de praktijksituatie van isp’s, bijvoorbeeld over hoe data bewaard en aangeleverd zou moeten worden. De werkgroep roept de Europese Commissie op om de richtlijn nog eens kritisch tegen het licht te houden als deze wordt geëvalueerd.

Een ordinaire poldersoap die de branche geen goed doet.  Dat is het verhaal over isp Redunix en haar voormalige zakenpartners Sam Terburg en Fred Arendse. Voorlopig dieptepunt:  door een belangrijke  leverancier van Redunix is de stekker uit de verbindingen gehaald waardoor de klanten van Redunix onbereikbaar zijn geweest. Deze leverancier heeft de dienstverlening  gestopt vanwege vermeende betalingsachterstanden.

Sam Terburg heeft al geruime tijd geleden een nieuwe isp opgericht: Produtch Hosting. Binnen deze entiteit probeert hij nu de gedupeerde klanten de mogelijkheid te bieden om weer snel online te komen. Dat kan hij doen omdat de ip-nummers nog op zijn naam stonden en hij op die manier de mogelijkheid heeft om het verkeer anders te routeren.

Ook Arendse heeft in het de afgelopen dagen keihard gewerkt om de klanten van Redunix weer online te krijgen. Arendse:  ”Ik heb meer dan 40 uur achter elkaar doorgewerkt. De meeste servers zijn weer online, gelukkig.” Lees verder »

Nu DNSSEC op steeds meer domeinen wordt ingevoerd ontstaat er straks bij een gesignde zone en domeinnaam een ander probleem: DNS-queries worden langer dan normaal en passen niet meer in een UDP-pakket. Nameservers zullen daarom moeten overschakelen op het TCP-protocol.

Registrars die domeinen bij het Franse AFNIC geregistreerd hebben kennen het probleem misschien al wel van de controles die uitgevoerd worden op de nameservers. Wanneer deze niet luisteren op TCP dan zal de registratie van een .fr-domein niet slagen. Het lijkt een beetje vreemd dat een registry toegang tot TCP wil hebben omdat dit protocol normaal gesproken alleen gebruikt wordt voor (interne) AXFR-transfers maar ook zonder DNSSEC kunnen er problemen ontstaan door UDP-pakketten die te groot worden, bijvoorbeeld een SPF-record met een  grote lijst geautoriseerde mailservers.

Met de komst van DNDSEC zullen pakketten mogelijk over de grens van 512 bytes heen gaan, waardoor DNS-servers over zullen schakelen naar TCP om de informatie af te leveren. Veel firewalls en DNS-servers blokkeren dit protocol of droppen pakketten groter dan 512 bytes. Nu ook in Nederland en België de eerste stappen voor DNSSEC zijn gezet, is het belangrijk om alvast te kijken hoe je eigen DNS-server en firewalls ingesteld staan.  Er is een manier om te testen of je huidige DNS-resolver DNSSEC aankan. Namelijk door de instructies te volgen op DNS-OARC.

XS4ALL heeft een pilot met 1000 IPv6-gebruikers succesvol afgerond. Met de ervaring die hiermee is opgedaan, heeft de provider voorbereidingen getroffen om IPv6 aan alle gebruikers aan te bieden. Inmiddels is zij klaar voor het leveren van dual-stack verbindingen.

Op 2 april is XS4ALL begonnen met een publieke pilot waarbij de eerste duizend klanten van de provider konden testen met IPv6. Klanten moesten zelf voor een geschikt modem zorgen. Met de ervaring die de provider hiermee opgedaan heeft wil ze IPv6 aan alle klanten aanbieden. Dit zal gebeuren naast de huidige IPv4-verbinding. XS4ALL biedt dus een dual-stack oplossing met native IPv6-connectiviteit.

Klanten kunnen online via het service centre IPv6 activeren. Wel moeten ze zelf zorgen voor een geschikt modem. Op de servicepagina is een lijst te vinden met geschikte modems en firmware. De provider geeft daarbij ook nog eens een waarschuwing aan gebruikers: IPv6 kent geen NAT meer, waardoor er geen ‘firewall’ meer in het modem zit. Klanten moeten er dus voor zorgen dat deze aan staat.

Softwaremaker SolarWinds  heeft een gratis programma beschikbaar gesteld voor it-managers om virtuele machines te beheren die zijn ‘bevroren’ of op een andere manier zijn vastgelopen.

VM Console, zoals de tool heet, is tot stand gekomen dankzij medewerking van de internetgemeenschap. VM Console is bij uitstek geschikt om virtuele machines weer tot leven te wekken die zijn vastgelopen of gewoon niet meer reageren, stelt SolarWinds.

“VM Console stelt it-managers in staat om virtuele machines te bouncen, de status van virtuele machines bij te houden, problemen op te sporen en virtuele machines te herstarten, en dat alles te hoeven inloggen in vCenter van VMware of vSphere.”

“Het inloggen bij vCenter en het maken van een snapshot of het bouncen van een virtuele machine, is een tijdrovende en vervelende taak”, stelt Josh Stephens van Solarwinds. “Voor dergelijke taken biedt VM Console een heel handige desktop-widget.”